Meestal kiezen vrouwen voor een buikwandcorrectie na een zwangerschap, omdat een zwangerschap bij vrouwen een licht misvormde buik achterlaat als gevolg van de ophoping van overtollig vet rond de onderbuik, waardoor ook de huid uitrekt en de buikspieren verslappen. Soms zijn een gebrek aan lichaamsbeweging en ongezonde eetgewoonten ook de reden voor de ophoping van vet rond de onderbuik. Zelfs mannen kunnen een buikwandcorrectie nodig hebben vanwege een gebrek aan lichaamsbeweging of onregelmatige eetgewoonten.

Een buikwandcorrectie kan, afhankelijk van het specifieke geval, eenvoudiger of ingewikkelder zijn dan gewone chirurgische ingrepen. Na toediening van de verdoving maakt de chirurg twee incisies: de eerste om het gebied rond de navel los te maken en de tweede om de navel los te maken van het omliggende weefsel. In de volgende stap van de buikwandcorrectie wordt de huid opgetild om de buikspieren bloot te leggen. De spieren worden vervolgens in een nieuwe positie gehecht, waardoor de patiënt een nieuwe taille krijgt. Daarna wordt de huid weer strakgetrokken, wordt overtollige huid verwijderd en wordt de huid opnieuw gehecht. Tot slot maken de chirurgen een nieuwe navel, aangezien de oude veel te laag zou zitten.

Na de buikwandcorrectie hebben de meeste patiënten geen voortdurende medische zorg nodig en mogen ze het ziekenhuis verlaten, terwijl sommigen een nacht of nog een dag of twee moeten blijven. De operatie zorgt de eerste paar weken voor een gezwollen en pijnlijke buik; u zult daarvoor pijnstillers nodig hebben. Tenzij u een sterke buikspierkracht heeft, duurt het twee tot vier weken voordat u weer aan het werk kunt en het kan zes tot negen maanden duren voordat de littekens volledig verdwenen zijn.

Wanneer u naar iets kijkt, komt er licht uw oog binnen via het gat in het midden (de pupil) en gaat het door de lens naar de achterkant van de oogbol (het netvlies). Het licht wordt vervolgens omgezet in zenuwsignalen die naar uw hersenen worden gestuurd. Uw hersenen vertellen u wat het beeld is.

Als de lens troebel is, zal het beeld op de achterkant van het oog wazig zijn. Het is een beetje alsof u door een vuile voorruit of matglas kijkt. Verschillende delen van de lens kunnen troebel worden. Meestal begint staar als een vertroebeling rond de randen van de lens.

U merkt misschien dat u veel last heeft van schittering of een halo-effect rond felle lichten, of wanneer de zon laag aan de hemel staat. Als u autorijdt, vindt u tegenliggers misschien moeilijker te verdragen dan voorheen. Cataract kan ook het midden van de lens aantasten, waardoor uw zicht wazig wordt. Naarmate de cataract groeit: wordt uw zicht wazig; kunt u dubbelzien; vindt u het misschien moeilijk om het verschil tussen sommige kleuren te zien, vooral blauwtinten; ziet u misschien halo-effecten rond lichten, vooral ’s nachts.

Staar komt veel voor. Ongeveer een derde van de 65-plussers heeft staar in één of beide ogen. Ouder worden en blootstelling aan fel zonlicht zijn de belangrijkste oorzaken van staar. Diabetes, roken en overmatig alcoholgebruik kunnen het risico op staar eveneens vergroten.

Een staaroperatie kan: u helpen beter te zien en voorkomen dat uw slechte zicht uw leven belemmert. Niet iedereen met staar heeft een operatie nodig. Artsen raden de operatie meestal aan wanneer uw staar uw dagelijks leven belemmert, in plaats van wanneer uw gezichtsvermogen een bepaalde score bereikt bij een oogtest. Door uw staar kunt u mogelijk niet goed genoeg zien om te lezen, te werken, te sporten, boodschappen te doen of auto te rijden.

Sommige mensen kunnen langer met hun cataract leven dan anderen omdat hun slechtere zicht hen niet veel hindert. Zo kan iemand die graag vogels spot, eerder besluiten dat hij of zij een behandeling nodig heeft dan iemand wiens belangrijkste hobby het luisteren naar muziek is. Vroeger werd mensen verteld dat hun cataract pas rijp (erg slecht) moest zijn voordat een operatie de moeite waard was.

Dit komt doordat een staaroperatie vroeger een ingrijpende ingreep was waarvan het herstel lang duurde, en de kunstlenzen die toen werden gebruikt niet erg goed waren. Tegenwoordig, met veiligere en snellere operaties, wordt staar over het algemeen eerder verwijderd, voordat het ernstige problemen veroorzaakt. En moderne lenzen zijn van betere kwaliteit.

Soms moet staar worden verwijderd, zelfs als het geen problemen met uw gezichtsvermogen veroorzaakt. Dit komt doordat er een ander oogaandoening is die behandeld moet worden en de staar daarbij in de weg zit. Voorbeelden van andere oogproblemen zijn diabetische retinopathie en maculaire degeneratie. Dit zijn problemen met de bloedvaten in het oog. Als u in beide ogen staar heeft, is het gebruikelijk om de operaties één voor één uit te voeren, meestal met een tussenpoos van een paar maanden of langer. Dit komt omdat het geopereerde oog pijnlijk kan zijn en even de tijd nodig heeft om te herstellen.

Een staaroperatie duurt meestal ongeveer 10 tot 20 minuten. U kunt meestal dezelfde dag nog naar huis. Misschien kent u iemand die na zijn of haar staaroperatie een nacht in het ziekenhuis is gebleven. Mensen blijven meestal alleen in het ziekenhuis als ze na de operatie problemen hebben, als ze andere oogaandoeningen hebben (bijvoorbeeld glaucoom) of andere medische problemen die artsen moeten controleren.

Voor de meeste mensen is het net zo veilig om thuis te zijn als in het ziekenhuis, en de meeste mensen geven de voorkeur aan een vertrouwde omgeving. In ziekenhuizen die veel ervaring hebben met cataractoperaties, bent u mogelijk binnen 90 minuten weer thuis.

U kunt behandelingen tegen schimmelinfecties zonder recept bij de apotheek kopen. Enkele voorbeelden van veelgebruikte behandelingen zijn: miconazol, tioconazol, butoconazol en clotrimazol.

Deze medicijnen staan bekend als azoolbehandelingen, die de productie van ergosterol blokkeren. Ergosterol is aanwezig in de celwanden van schimmels. Zonder ergosterol verslechtert de celwand van de schimmel en sterft de schimmelcel af. Azoolbehandelingen zijn bewezen veilig in gebruik en staan erom bekend dat ze mogelijke symptomen van een schimmelinfectie effectief bestrijden.

Nystatine en amfotericine B zijn goede behandelingen, die te vinden zijn in polyene-antischimmelmiddelen. Nystatine staat bekend als effectief bij oppervlakkige candida-infecties en ook bij spruw, terwijl amfotericine B is voorbehouden aan ernstigere gevallen van schimmelinfecties. Deze middelen werken door ergosterol in de celwand van de gist aan te vallen.

Deze behandelingen worden gedurende 1 tot 7 dagen plaatselijk aangebracht, maar lees altijd zorgvuldig de bijsluiter voor de juiste toedieningswijze. Let goed op of er irritatie optreedt. Als dat het geval is, moet u onmiddellijk stoppen met het gebruik van het medicijn. Zwangere vrouwen wordt afgeraden deze medicijnen te gebruiken zonder voorschrift van hun arts.

Andere medische behandelingen zijn onder meer pillen, crèmes, zuigtabletten, lotions en vaginale zetpillen. Om te weten wat de juiste en veilige optie is, dient u altijd het advies van uw arts in te winnen.

Vrij verkrijgbare producten zijn nuttig bij de behandeling van vaginale schimmelinfecties. Ze bestaan doorgaans uit vier werkzame bestanddelen die de verspreiding van de schimmelinfectie tegengaan. Deze middelen behoren tot de groep van antischimmelmiddelen, die actief werken om de celwand van de Candida en bacteriën te stoppen en af te breken. OTC-behandelingen zijn door de FDA goedgekeurd om schimmelinfecties effectief te stoppen, maar het is goed om te weten dat antibiotica de balans van gezonde bacteriën in de vagina en de darmen kunnen verstoren, wat kan leiden tot diarree, vaginitis en constipatie.

Het is belangrijk om de behandeling van een schimmelinfectie goed te begrijpen en serieus te nemen. Als u voor het eerst naar de dokter gaat vanwege een schimmelinfectie, moet u open en eerlijk zijn over uw symptomen, want zo kan de arts beter bepalen of uw infectie goed te behandelen is of dat er zwaardere behandelingen nodig zijn. Als de arts uitlegt wat de effecten zijn en hoe u de behandeling op de juiste manier kunt toepassen, moet u goed luisteren, zodat u de behandeling effectief kunt uitvoeren. Bij het gebruik van vaginale zetpillen en crèmes is de juiste dosering van belang, want bij verkeerd gebruik kan uw infectie verergeren.

De huidaandoening wordt veroorzaakt door de inwerking van bepaalde irriterende stoffen op de huid.

Er zijn in principe vier soorten of classificaties van contactdermatitis die gewoonlijk door artsen en dermatologen worden gediagnosticeerd. Dit zijn irriterende contactdermatitis (ICD), allergische contactdermatitis (ACD), fotocontactdermatitis (PCD) en contacturticaria.

Deze soorten of classificaties van contactdermatitis zijn voor leken moeilijk te herkennen en te onderscheiden, maar de aard en oorzaak van de huidinfectie kunnen hieraan worden vastgesteld.

Een opmerkelijk feit over contactdermatitis is dat in Nederland de meeste geregistreerde en gediagnosticeerde gevallen vaker voorkomen bij volwassenen dan bij kinderen en ouderen.

Oorzaken van contactdermatitis

Verschillende allergenen of allergieveroorzakende stoffen kunnen worden genoemd als oorzaak van het ontstaan van contactdermatitis. Maar gemelde gevallen van een dergelijke huidinfectie wijzen op verschillende factoren of zaken die de reactie uitlokken.

De meest voorkomende bronnen van allergenen voor contactdermatitis zijn zeep en parfums. Omdat het gebruik van dergelijke stoffen onvermijdelijk is, is het moeilijk om het probleem in te dammen.

Contactdermatitis kan ook worden veroorzaakt door een reactie van je huid op speeksel, schoonmaakmiddelen, bepaalde allergieveroorzakende voedingsmiddelen en lotions, met name die met agressieve ingrediënten.

Van sommige planten is ook vastgesteld dat ze enzymen produceren die contactdermatitis kunnen veroorzaken. Een van deze planten is de gifsumak.

Er zijn ook ongeveer 3.000 chemische stoffen waarvan is vastgesteld dat ze contactdermatitis veroorzaken. Daaronder bevinden zich stoffen op basis van veelvoorkomende metalen zoals kwik, chroom en nikkel.

Sommige cosmetica kunnen de huid ook irriteren en het ontstaan van contactdermatitis veroorzaken. Permanente haarverf, oogschaduw, lippenstift, kledingverf, zonnebrandcrèmes en nagellak zijn de cosmetische producten waarvan is vastgesteld dat ze dergelijke huidaandoeningen veroorzaken.

Symptomen van contactdermatitis

Er zijn verschillende symptomen die wijzen op het ontstaan van contactdermatitis. Er moet echter worden opgemerkt dat de symptomen per persoon kunnen verschillen. Voor de zekerheid dient u verder advies en onderzoek door een dermatoloog in te winnen.

Contactdermatitis treedt op wanneer er sprake is van zwelling of lichte roodheid van de huid. Het uiterlijk van de aangetaste plek is duidelijk niet te verwarren met gewone insectenbeten.

Er ontstaan ook blaasjes op de aangetaste huid, en er is jeuk. Er is zeker sprake van contactdermatitis wanneer de aangetaste huid tijdelijk verdikt of gaat schilferen.

Behandeling en preventie

– Was het aangetaste huidgedeelte grondig met zeep en ruim water. Doe dit onmiddellijk bij het eerste optreden van symptomen.

– Gooi alle kleding en voorwerpen weg of was ze zorgvuldig die in contact zijn gekomen met of aangeraakt zijn door planten of chemicaliën die allergenen voor contactdermatitis bevatten.

– Verlicht en verzacht de huidontsteking of het aangetaste gedeelte met een koud kompres, vooral als de blaren openbarsten of scheuren.

– Als de symptomen ernstig zijn, aarzel dan niet om een arts of dermatoloog te raadplegen.

Het is ook bekend dat baden met lauw water helpen om de huidinfectie te verzachten en snel onder controle te krijgen.

Wat preventie betreft, is de beste manier om alle geïdentificeerde allergenen te vermijden.

Tumescent liposuctie is uniek omdat er grote hoeveelheden van een verdunde oplossing van lidocaïne worden gebruikt, in combinatie met het medicijn epinefrine. De lidocaïne dient als plaatselijke verdoving, waardoor patiënten geen algehele narcose nodig hebben. De epinefrine zorgt ervoor dat de haarvaten tijdelijk vernauwd worden, waardoor er minder bloedverlies is tijdens de operatie. Door deze combinatie kunnen chirurgen liposuctie uitvoeren met minimale hoeveelheden verdovingsmiddelen. De lidocaïne blijft na de ingreep enkele uren in het lichaam aanwezig, waardoor de patiënt tot wel 12 tot 18+ uur pijnvrij kan herstellen. Het gebruik van tumescente verdoving elimineert ook het dronken gevoel dat veel patiënten ervaren na een algehele narcose, evenals de misselijkheid die patiënten bij traditionele liposuctie vaak ervaren.

Aan het begin van de ingreep verdooft de chirurg de huid op bepaalde plaatsen met behulp van zeer fijne naaldjes. Zodra de huid verdoofd is, worden langere naalden gebruikt om het onderhuidse vetweefsel te verdoven met grote hoeveelheden van de verdunde oplossing van lidocaïne en epinefrine. Patiënten krijgen vaak een licht kalmerend middel, zoals Valium, toegediend om hen tijdens de ingreep te helpen ontspannen. Zodra de te behandelen gebieden volledig verdoofd zijn, begint de arts met de liposuctie. Er worden kleine gaatjes, zogenaamde adits, in de huid gemaakt met behulp van ronde huidbiopsie-punchjes om toegangspunten te vormen voor de microcanules voor de liposuctie. Een microcanule is een zeer klein roestvrijstalen buisje, met een diameter van 1 mm tot 3 mm, ontworpen om op effectieve wijze kleine hoeveelheden vet te verwijderen. Het vet wordt via de microcanule in kleine tunnels uit het lichaam gezogen, waarbij de vezelachtige strengen die aan de huid en spieren vastzitten intact blijven. Zodra het gewenste vet is weggezogen, worden de microcanules verwijderd. Aangezien de adits zulke kleine gaatjes zijn, is er bij deze methode geen hechting nodig. Dit versnelt het genezingsproces, omdat de wond via de adits kan draineren, waardoor zwelling en blauwe plekken in de behandelde gebieden aanzienlijk worden verminderd.

Tumescent-liposuctie brengt, net als elke andere chirurgische ingreep, enkele risico’s met zich mee. Patiënten moeten rekening houden met enkele bijwerkingen van de ingreep, zoals blauwe plekken, zwelling en tijdelijke gevoelloosheid van de behandelde gebieden. Er zal aanzienlijke afvoer plaatsvinden op de plaatsen waar de ingrepen zijn uitgevoerd. De ingreep kan leiden tot enkele oneffenheden in de huid, hoewel deze bijwerking sterk wordt verminderd door het gebruik van zowel tumescente anesthesie als microcanules. Andere, ernstigere bijwerkingen zijn onder meer bloedstolsels, infecties en allergische reacties op de anesthesie.

De Wereldgezondheidsorganisatie beschouwt TCM als een levensvatbaar alternatief voor de westerse geneeskunde, en tegenwoordig vergoeden veel zorgverzekeraars acupunctuur als behandeling voor diverse aandoeningen. Dat is geweldig nieuws voor degenen onder ons die acupunctuur een grote hulp vinden bij het verminderen van pijn en het verbeteren van de bloedsomloop.

Acupunctuur is ongeveer 3000 jaar geleden in China ontstaan en is de meest voorkomende vorm van medische behandeling in de rest van de wereld, omdat dezelfde behandeling niet alleen onmiddellijke pijn verlicht, maar ook preventief werkt doordat het de Qi (uitgesproken als “Chi”) weer in balans brengt.

De Qi is de vitale energie van het lichaam; alle dingen komen voort uit Qi en deze stroomt en verbindt een persoon met de aarde en de hemel. Het is ook de bron van het natuurlijke genezingsvermogen van het lichaam; alle aandoeningen zijn terug te voeren op een onbalans in de Qi, en de acupunctuurpunten op het lichaam maken de geblokkeerde Qi los en laten deze op natuurlijke wijze stromen – het lichaam kan dan beginnen zichzelf te genezen.

Bij de diagnose in de acupunctuur stelt de behandelaar een lange reeks vragen, waarvan sommige vaak als privé worden beschouwd. De vragen variëren van het beschrijven van slaappatronen en de maaltijden op een typische dag tot het aantal keren dat de patiënt binnen een periode van 24 uur naar het toilet gaat. Dit zijn echter noodzakelijke vragen, want hoe meer informatie de acupuncturist heeft, hoe beter hij of zij kan vaststellen waar de Qi geblokkeerd is.

De patiënt gaat dan meestal op een massagetafel liggen (in het Oosten wordt acupunctuur meestal zittend uitgevoerd) en de behandelaar steekt heel dunne naalden in enkele van de meer dan 2.000 punten in het lichaam die verbonden zijn met 14 banen, of meridianen. Het inbrengen van de naalden doet geen pijn, en in tegenstelling tot wat u misschien heeft gehoord, draait of boort de behandelaar ze niet in de huid. Ze worden net onder het oppervlak ingebracht en de patiënt blijft ongeveer een uur in een rustgevende, verduisterde kamer. Er zijn verschillende maten en lengtes naalden, elk voor een specifieke aandoening en punt. De naalden zijn gemaakt van superdun roestvrij staal en zijn buigzaam; ze worden na elk gebruik weggegooid.

Een andere vorm van TCM zijn kruidenremedies; deze worden vaak in combinatie met acupunctuur gebruikt. Omdat alles met elkaar verbonden is, hebben pijn en aandoeningen in het lichaam veel te maken met iemands emoties en denkprocessen. Daarom zijn mensen die chronische pijn ervaren vaak ook depressief. TCM-beoefenaars geven de patiënt naast de acupunctuursessies vaak kruiden om te helpen ontspannen of tot rust te komen. Dit wordt ‘tonische kruidengeneeskunde’ genoemd, en sommige veelgebruikte kruiden staan waarschijnlijk al in je keuken. Groene thee en ginseng zijn twee van de bekendste kruiden die in de TCM worden gebruikt, maar hier zijn nog enkele andere – beschouwd als ‘warme’ voedingsmiddelen die helpen een goede gezondheid te behouden en het evenwicht te herstellen bij een uitgeputte Qi: rijst en noedels, broccoli, eiwitten, vis en kip. Het is geen toeval dat dit enkele van de belangrijkste ingrediënten zijn in de oosterse keuken.

Om een holistisch beeld van TCM te krijgen, hebben we acupunctuur (preventie en behandeling), kruidenremedies en voeding behandeld; het is dan ook niet meer dan logisch dat we het ook over lichaamsbeweging hebben. Maak kennis met Qigong (uitgesproken als Chee Kung). Qi betekent natuurlijk nog steeds energie, en gong betekent werk of oefening. De kunst en beoefening van Qigong omvat het oefenen van houding, ademhaling, meditatie en langzame, gereguleerde bewegingen van de ledematen. Qigong is een geweldige vorm van lichaamsbeweging, en vanwege de populariteit ervan kunt u meestal online lessen in uw omgeving vinden.

Giftige zwarte schimmels komen overal voor waar donkere en vochtige omstandigheden hun groei mogelijk maken. Wanneer u ze probeert te doden, verspreiden ze zich door de lucht, zonder rekening te houden met de schade die ze kunnen aanrichten. Ze proberen gewoon te overleven.

Sporen kunnen worden ingeademd, via de huid worden opgenomen of via ons voedsel worden ingenomen. En omdat sommige mensen gevoeliger zijn dan anderen, kan de ene persoon verzwakt raken door blootstelling aan schimmel in huis, terwijl een andere persoon die dezelfde omgeving deelt in wezen geen last heeft.

Baby’s, ouderen en iedereen met een verzwakt immuunsysteem als gevolg van ziekte, chemotherapie, enz. zijn bijzonder vatbaar voor ernstige ziekte na blootstelling aan microbiële besmetting.

Veel mensen maken zich zorgen over de mogelijke gezondheidsproblemen die schimmel in hun huis met zich meebrengt. Met name Stachybotrys chartarum, waarvan u wellicht wel eens hebt gehoord als giftige zwarte schimmel , wordt verantwoordelijk gehouden voor het veroorzaken van gezondheidsproblemen. Deze schimmel is groenachtig zwart, slijmerig en kan groeien in huizen met waterschade.

Veel soorten zwarte schimmel en meeldauw (of de mycotoxines die ze produceren) kunnen een aantal aandoeningen veroorzaken of verergeren. Veelvoorkomende gevolgen van schimmels zoals Stachybotrys atra, Penicillium, Cladosporium en verschillende stammen van Aspergillus zijn astma, longontsteking, aandoeningen aan de bovenste luchtwegen, sinusitis, droge hoest, huiduitslag, maagklachten, hoofdpijn, desoriëntatie en bloedneuzen. Talrijke andere soorten schimmel en meeldauw zijn eveneens giftig, en veel mycotoxinen zijn bekende kankerverwekkende stoffen. Ernstige blootstelling kan leiden tot inwendige bloedingen, nier- en leverfalen en longemfyseem. Dergelijke gezondheidsrisico’s als gevolg van de aanwezigheid van schimmel in een woning zijn een ernstige zorg voor de bewoners en kunnen een potentiële aansprakelijkheid vormen voor eigenaren van huurwoningen.

Verontreiniging van woningen door giftige schimmels en meeldauw komt steeds vaker voor. Hoewel de mensheid al duizenden jaren weet dat schimmel gedijt in vochtige omstandigheden, zijn we pas sinds kort gaan begrijpen hoe ingrijpend de aanwezigheid ervan op ons kan zijn. Giftige schimmels en meeldauw maken geen onderscheid en treffen zowel oude als nieuwe gebouwen.

Verontreiniging van woningen door giftige schimmel en meeldauw komt steeds vaker voor. Hoewel de mensheid al duizenden jaren weet dat schimmel gedijt in vochtige omstandigheden, beginnen we pas sinds kort te begrijpen hoe ingrijpend de aanwezigheid ervan op ons kan zijn. Giftige schimmel en meeldauw maken geen onderscheid en tasten zowel oude als nieuwe gebouwen aan.

Een aantal nieuwe technologieën begint nu pas werkelijkheid te worden voor dragers van prothesen. Neuro-elektronica is een van de nieuwste vakgebieden in de sector. Wetenschappers die cognitieve controlesignalen bestuderen, melden dat ze door het afluisteren van neuronen in de hersenen kunnen voorspellen hoe het lichaam zal reageren. De signalen kunnen worden doorgestuurd naar een prothesebrein, of een elektrisch verwerkingscentrum, dat de signalen interpreteert en de prothese beweegt. Neem bijvoorbeeld iemand die naar een boek reikt. Wanneer hij besluit te reiken, stuurt hij een onzichtbaar elektrisch signaal naar de hersenen dat het lichaam vertelt dat het zich moet voorbereiden op beweging. De hersenen ontvangen het signaal en decoderen het, waarna ze een signaal naar de rechterarm sturen om deze uit te strekken en naar het boek te bewegen. Wetenschappers stellen voor om dezezelfde mechanismen te gebruiken om slimme prothesen te ontwikkelen. Dit houdt in dat er gebruik wordt gemaakt van neurale signaalbanen om prothesen aan te sturen, net zoals de hersenen natuurlijke ledematen aansturen.

Sensorsokkels vormen een nieuwe innovatie op het gebied van protheseontwikkeling. Sensorsokkels zijn meetapparaten die zijn ontworpen om als interface tussen het ledemaat en de prothese te fungeren. De sokkel bestaat uit een netwerk van sensoren die informatie van het ledemaat kunnen detecteren en deze rechtstreeks naar een medische instelling kunnen doorsturen voor evaluatie. De hoop is dat de informatie die via de sensorsokkel wordt ontvangen, revalidatieartsen in staat stelt de toestand van de patiënt en de prestaties van het ledemaat te beoordelen. Artsen hopen dat het gebruik van sensor-sockets op termijn zal worden ingezet als middel om de effectiviteit en het comfort van de prothese te maximaliseren. De sensoren zouden in potentie realtime aanpassingen in de prestaties van de prothese mogelijk kunnen maken, waardoor de levenskwaliteit van de patiënt wordt verbeterd en de behandeling wordt geoptimaliseerd.

Naast deze twee veelbelovende nieuwe technologieën wordt er voortdurend vooruitgang geboekt op het gebied van het comfort en de constructie van bestaande prothesen. Stapsgewijze verbeteringen in de flexibiliteit, demping en draaibaarheid van moderne prothesen verhogen het comfort en de functionaliteit ervan, waardoor prothesedragers het gevoel krijgen dat ze een natuurlijk ledemaat dragen. En naarmate de kwaliteit van prothesen toeneemt, zijn prothesedragers beter in staat om activiteiten te hervatten die voorheen moeilijk waren door het ontbreken van een natuurlijk ledemaat.

Tamoxifen-tabletten

Tamoxifencitraat-tabletten, een niet-steroïde anti-oestrogeen, zijn bedoeld voor orale toediening en bevatten 15,2 mg tamoxifencitraat (gelijk aan 10 mg tamoxifen). Daarnaast bevat elke tablet als inactieve ingrediënten: calciumcarboxymethylcellulose, magnesiumstearaat, mannitol en zetmeel.

Heeft tamoxifen invloed op vrouwelijke hormonen?

Tamoxifen blokkeert het vrouwelijke geslachtshormoon oestrogeen. Dit hormoon beïnvloedt de groei van cellen die verband houden met de vrouwelijke voortplanting, zoals die in de borst of de baarmoeder. Als er te veel oestrogeen in het lichaam aanwezig is, kan de celgroei zodanig versnellen dat er tumoren ontstaan. Tamoxifen concurreert met het geslachtshormoon om dezelfde eiwitten – receptoren genaamd – die zich op het oppervlak van kankercellen bevinden. Wanneer het medicijn zich aan de receptoren bindt, blokkeert het de weg voor oestrogeen – dat anders de kankercel zou activeren om zich te delen en de tumor te laten groeien.

FDA-voorschriften voor tamoxifen

Op 29 oktober 1998 keurde de Amerikaanse Food and Drug Administration Nolvadex (tamoxifencitraat) goed voor het verminderen van de incidentie van borstkanker bij vrouwen met een hoog risico op het ontwikkelen van de ziekte. Deze nieuwe indicatie voor tamoxifen, dat al meer dan 20 jaar wordt gebruikt als behandeling voor borstkanker, vloeide voort uit een recent onderzoek naar het medicijn, uitgevoerd door het National Cancer Institute (NCI), bij vrouwen die werden beoordeeld als een verhoogd risico op borstkanker. Het onderzoek toonde aan dat tamoxifen de kans op het krijgen van borstkanker met 44 procent verminderde. Uit de gegevens bleek ook dat behandeling met tamoxifen het risico op borstkanker niet volledig wegnam en dat de effecten op langere termijn onbekend zijn.

Spondylolisthesis treft atleten in sporten die een groot bewegingsbereik en flexibiliteit vereisen. Adolescenten kunnen deze aandoening hebben zonder dat ze symptomen vertonen. Of de aandoening nu een graad 1 of 5 is, de patiënt kan extreem ongemak, gebrek aan mobiliteit en zelfs gevoelloosheid in een ledemaat (meestal het linkerbeen) vertonen.

Bij ernstige pijnklachten is een wervelkolomfusie de beste behandelingsmethode. Meestal worden de onderste wervels aan de aangetaste wervels vastgezet (L4 en L5 worden het vaakst gefuseerd) en op hun plaats gehouden met titaniumschroeven en staven of een plaat. De operatie kan 4 uur duren en is een zeer pijnlijke ervaring. Het herstel na een wervelkolomfusie kan 6 tot 12 maanden duren. De pijn tijdens de eerste maand van het herstel is vrij hevig en vereist mobiliteitshulp, fysiotherapie en het gebruik van een rollator. Het is belangrijk om op te merken dat geen enkele chirurgische ingreep 100% succesvol is in het verlichten van alle symptomen van de patiënt. Van deze fusieprocedure is aangetoond dat deze een succespercentage van 80% heeft bij het verlichten van alle klachten en symptomen van de patiënt. Op deze niveaus zijn de meeste patiënten en hun artsen het erover eens dat een wervelkolomfusie de beste optie is en dat de prognose relatief goed is. Als u een wervelkolomfusie overweegt of spondylolisthesis heeft, vraag dan advies aan een orthopedisch chirurg.

Spondylolisthesis kan veel ongemak veroorzaken en wordt vaak veroorzaakt door fysieke ongelukken – vallen, auto-ongelukken, enz. Het kan een reeds bestaande aandoening zijn, maar wordt meestal verergerd door het fysieke ongeluk. Wervelkolomfusie, therapie en speciale oefeningen, in combinatie met aanpassingen in de dagelijkse routine, kunnen deze aandoening helpen verlichten. Spondylolisthesis kan worden genezen en/of behandeld – vroegtijdige behandeling is essentieel, omdat het kan leiden tot botdegeneratie en gevoelsverlies als het onbehandeld blijft.