Terwijl de chirurgische ingreep voor appendicitis in de vroege stadia van de ziekte weinig risico’s met zich meebrengt, verhoogt een gevorderde infectie van de blindedarm het risico op postoperatieve complicaties aanzienlijk. Het verwijderen van een ernstig zieke appendix is moeilijk en riskant, omdat de geopereerde patiënten snel na de chirurgische ingreep een sepsis of abces kunnen ontwikkelen. Zich bewust van dit feit, richten de meeste artsen zich op het tijdig opsporen van mogelijke symptomen van appendicitis bij patiënten. Geleid door de impuls om snel in te grijpen, voeren sommige artsen vaak ten onrechte een operatie uit op gezonde patiënten. In de afgelopen decennia zijn verschillende gevallen van onnodige blindedarmoperaties gerapporteerd en dit fenomeen doet zich ook nu nog voor.

De gevallen van onnodige blindedarmoperaties kunnen eenvoudig worden verklaard door de misleidende aard van deze veel voorkomende ziekte. Een blindedarmontsteking geeft vaak aspecifieke symptomen die misleidend kunnen zijn bij het stellen van de juiste diagnose. Appendicitis wordt vaak verward met verschillende andere inwendige aandoeningen die op symptomen lijken. Om de zaak nog ingewikkelder te maken, kunnen patiënten met een blindedarmontsteking soms asymptomatisch zijn. In zulke gevallen komen de specifieke symptomen van een blindedarmontsteking pas laat aan het licht, nadat de ziekte ernstig is geworden.

Hoewel artsen kunnen kiezen uit verschillende medische technieken om hun vermoedelijke diagnose te bevestigen, is geen van de tests die tegenwoordig beschikbaar zijn 100 procent betrouwbaar in het onthullen van duidelijke fysiologische tekenen van appendicitis. Gezien dit feit nemen chirurgen liever het risico om een gezonde blindedarm te verwijderen dan de ziekte verder te laten voortschrijden. Te laat ingrijpen kan fataal zijn voor mensen met een blindedarmontsteking en dat is de belangrijkste reden waarom chirurgen er vaak voor kiezen om tijdig een blindedarmoperatie uit te voeren bij patiënten die mogelijke klinische symptomen van de ziekte vertonen.

Het totale aantal gevallen van onnodige appendectomie is de afgelopen jaren licht gedaald. Uit statistieken blijkt echter dat op dit moment meer dan 9 procent van de pediatrische blindedarmoperaties wordt uitgevoerd bij patiënten die eigenlijk een gezonde blindedarm hebben. Dit is te wijten aan het feit dat zeer jonge kinderen en zuigelingen moeilijker correct te diagnosticeren zijn met een blindedarmontsteking. Daarentegen zijn gevallen van onnodige appendectomie bij volwassen patiënten tegenwoordig zeldzamer.

Momenteel kunnen malversaties en verkeerde diagnoses van appendicitis worden beschouwd als indicatoren voor het gebrek aan precisie van de bestaande medische technieken. Daarom heeft de moderne geneeskunde behoefte aan nieuwe, betrouwbaardere middelen voor het diagnosticeren van inwendige aandoeningen zoals appendicitis.

Het aspecifieke karakter van appendicitissymptomen zorgt ervoor dat klinisch onderzoek geen duidelijke tekenen van de ziekte aan het licht brengt. Naast routinematig lichamelijk onderzoek en bloedanalyses vertrouwen artsen vaak op echografisch onderzoek, computertomografie (CT) en beeldvorming door middel van magnetische resonantie (MRI) om de aanwezigheid van een blindedarmontsteking bij patiënten te bevestigen. Deze medische technieken zijn echter niet altijd 100 procent nauwkeurig en onder speciale omstandigheden kunnen ze zelfs ongeschikt zijn.

Zo kunnen bijvoorbeeld CT-scans niet worden uitgevoerd bij zwangere vrouwen, omdat de procedure blootstelling aan straling met zich meebrengt, waardoor de normale ontwikkeling van de foetus wordt verstoord. Hoewel echografisch onderzoek veiliger is, is het niet erg effectief om overtuigende fysiologische tekenen van blindedarmontsteking te vinden bij zwangere vrouwen of patiënten met bepaalde soorten inwendige aandoeningen. Ondanks het feit dat beeldvorming met magnetische resonantie momenteel een van de beste technieken is om blindedarmontsteking te diagnosticeren, heeft deze procedure ook zijn nadelen.

Er is nu echter een nieuw, revolutionair scanmiddel beschikbaar voor medische professionals. Neutrospec is een techniek van de nieuwste generatie die belooft de bestaande problemen bij het diagnosticeren van appendicitis op te lossen. Neutrospec is een radioactief gelabeld antilichaam dat aan het membraan van witte bloedcellen blijft plakken zodra het in de bloedstroom wordt geïnjecteerd. De gelabelde witte bloedcellen geven dan de plaats van infectie aan en helpen artsen zo bij het diagnosticeren van verschillende soorten inwendige aandoeningen waarbij bacteriële infecties een rol spelen. De radioactief gelabelde antilichamen kunnen eenvoudig worden gecontroleerd met behulp van een gammacamera, waarvoor geen extra medische apparatuur nodig is. In tegenstelling tot andere middelen om bloed te scannen, kunnen artsen met Neutrospec de activiteit van witte bloedcellen direct controleren nadat de radioactief gelabelde antilichamen in het lichaam zijn gebracht. Neutrospec is niet alleen gemakkelijk te gebruiken, maar vereist ook geen verdere manipulatie van het bloed en wordt daarom beschouwd als veel veiliger dan andere scanmethoden.

Neutrospec is met succes gebruikt om de juiste diagnose te stellen bij patiënten met een latent evoluerende blindedarmontsteking en wordt daarom als superieur beschouwd ten opzichte van andere medische technieken die niet altijd duidelijke tekenen van dergelijke inwendige aandoeningen kunnen onthullen. Zelfs tijdens de testperiode heeft Neutrospec bewezen een opmerkelijke medische procedure voor diagnose te zijn. Met behulp van Neutrospec is bij meer dan 95 procent van de patiënten met een vermoedelijke blindedarmontsteking in minder dan een uur de juiste diagnose gesteld. Het gebruiksgemak, de betrouwbaarheid en de veiligheid maken Neutrospec geschikt voor het diagnosticeren van verschillende gevallen van blindedarmontsteking, waardoor het risico op een verkeerde diagnose en onnodige blindedarmoperatie tot een minimum wordt beperkt.