De term ‘carpaal tunnel’ wordt ook vaak gebruikt om te verwijzen naar het ‘carpaal tunnelsyndroom’, een aandoening waarbij de nervus medianus in de tunnel bekneld raakt en pijn en/of gevoelloosheid in de pols/hand veroorzaakt. Ooit dacht men dat dit het gevolg was van repetitieve bewegingen, zoals schilderen of typen.

Het carpaal tunnelsyndroom is een medische aandoening die vaker voorkomt bij vrouwen dan bij mannen, en de incidentie piekt rond de leeftijd van 50 jaar, hoewel het bij elke volwassene kan voorkomen.

Wat zijn de symptomen van carpaal tunnel?

De eerste symptomen van carpaal tunnel treden meestal op bij het slapen. De symptomen variëren van een brandend, tintelend gevoel en gevoelloosheid in de vingers, vooral in de duim, wijsvinger en middelvinger, tot moeite met grijpen en het maken van een vuist. Het onvermogen om dingen stevig vast te pakken en het laten vallen van voorwerpen kan een probleem worden. Als de aandoening onbehandeld blijft, kunnen de symptomen verergeren en kan de toenemende pijn de functionaliteit van de hand verder beperken.

In de vroege stadia van carpaal tunnelsyndroom schrijven mensen het tintelende gevoel en de gevoelloosheid vaak ten onrechte toe aan hun slaaphouding, in de veronderstelling dat de bloedcirculatie in hun handen is belemmerd en dat hun handen gewoon in slaap zijn gevallen.

Het is belangrijk om op te merken dat, tenzij gevoelloosheid een van de belangrijkste symptomen is, het onwaarschijnlijk is dat de symptomen voornamelijk worden veroorzaakt door het carpaal tunnelsyndroom. In feite valt pijn van welke aard, locatie of ernst dan ook, zonder significante gevoelloosheid, waarschijnlijk niet onder deze diagnose.

Carpaal tunnelsyndroom staat bekend als een ‘verborgen handicap’, omdat mensen sommige dingen met hun handen kunnen doen en hun handfunctie normaal lijkt. Ondanks deze schijnbare normaliteit leven mensen met dit syndroom echter vaak met ernstig beperkte handactiviteit als gevolg van de pijn.

Wat veroorzaakt carpaal tunnelsyndroom? Daar is nog geen eenduidig antwoord op. De meeste gevallen van carpaal tunnelsyndroom zijn idiopathisch. Bij veel mensen met carpaal tunnelsyndroom nemen de symptomen in de loop van de tijd geleidelijk toe. Een veelvoorkomende factor bij het ontstaan van symptomen van carpaal tunnelsyndroom is intensiever gebruik van de handen of meer activiteit.

Kortom, carpaal tunnelsyndroom kan gemakkelijk verergeren door activiteit. Mensen die symptomen ontwikkelen, wijten dit vaak aan hun blootstelling op het werk, ook al heeft deze blootstelling misschien wel weinig te maken met de onderliggende oorzaak van hun carpaal tunnelsyndroom.

Triggervinger in opmars

Vóór de jaren negentig leek triggervinger slechts een klein aantal ouderen te treffen die een of andere vorm van direct trauma of overmatige belasting aan één of mogelijk meerdere vingers hadden ondergaan. Triggervinger kwam vaker voor bij mensen die al last hadden van artrose in de aangetaste hand, waardoor veel zorgverleners dachten dat triggervinger een bijverschijnsel was van artrose. Maar in de afgelopen vijf jaar is de leeftijd van mensen met triggervinger aanzienlijk gedaald, terwijl het totale aantal mensen met deze aandoening is toegenomen. Het geloof in een direct verband tussen mensen met artrose en triggervinger lijkt aan populariteit in te boeten, aangezien veel mensen met triggervinger geen artrose hebben, maar in plaats daarvan risicovolle taken uitvoeren die al in verband worden gebracht met vele soorten RSI-klachten.

Het aantal letsels als gevolg van herhaalde bewegingen (aandoeningen door herhaaldelijk of cumulatief trauma – CTD’s) neemt toe.

Ergonomische aandoeningen vormen de snelst groeiende categorie van werkgerelateerde aandoeningen.

Triggervinger erkend als een repetitieve overbelastingsblessure

Nu triggerfvinger steeds vaker voorkomt op de werkplek, is het toegevoegd aan de groeiende lijst van invaliderende repetitieve overbelastingsblessures. Triggervinger voegt zich nu bij de rangen van tendinitis, carpaal tunnelsyndroom, epicondylitis, cubitaal tunnelsyndroom, de Quervain en de vele andere invaliderende aandoeningen op de werkplek die de bovenste ledematen aantasten. Dus, wat is triggervinger, hoe wordt het herkend en wat zijn de symptomen?

Triggervinger uitgelegd

Triggervinger is een vorm van overbelastingsletsel dat alle vingers (1-5) kan treffen, met symptomen variërend van een pijnloze hinder met af en toe een klikkend of schokkend gevoel in de vinger(s), tot ernstige disfunctie en pijn waarbij de vinger(s) voortdurend vastzitten in een gebogen, naar beneden of naar voren gerichte positie in de handpalm.

Deze blessure ontstaat meestal door overbelasting van de buigspieren/pezen en de vorming van een verkleving of fibrotisch knobbeltje op de pees. Als dit onbehandeld blijft, wordt de verkleving/het knobbeltje groter, waardoor er een discrepantie ontstaat tussen de omvang van de pees en de opening van de peesschede. In de meeste gevallen kan de verkleving/knobbeltje, als deze niet wordt behandeld, in omvang blijven toenemen (afhankelijk van de activiteit/het gebruik van de aangetaste vinger) tot het punt waarop het nog wel in staat is om bij het buigen van de vinger de peesmantel binnen te gaan en erdoorheen te glijden, maar vast komt te zitten en niet meer terug door de peesmantel kan bewegen bij het strekken/rechtzetten van de vinger, waardoor de vinger vast komt te zitten in de naar voren/naar beneden gebogen positie.

De oplossing voor een triggervinger

Omdat een triggervinger bestaat uit verkleving, een knobbeltje en littekenweefselvorming op de pees als gevolg van overbelasting, overmatig gebruik of direct trauma aan die specifieke plek op de pees, moet deze worden behandeld met rekoefeningen en spierversterkende oefeningen om de verkleving op de aangetaste pees af te breken. Door de verkleving op de aangetaste pees af te breken, neemt deze in omvang af en glijdt hij op een normale manier door het katrolsysteem, zonder dat hij nog vastloopt en in de naar beneden gebogen positie vast komt te zitten. (Er vindt ook een verdunning van de pees plaats, wat helpt de totale omvang van de pees en het knobbeltje te verminderen, waardoor deze gemakkelijker door de peesschede kan glijden). Het opbouwen van kracht in de tegenwerkende pezen van de vingerstrekkers is van groot belang, omdat de vinger hierdoor op een meer natuurlijke manier weer in gestrekte positie kan komen. Hier komt spierbalans om de hoek kijken. Door de peeslengte en -kracht aan beide zijden van het vingergewricht in evenwicht te brengen, kunnen mensen het ontstaan van een triggervinger helpen voorkomen en/of ervoor zorgen dat deze aandoening in de toekomst niet terugkeert.

Conservatieve therapie met rekoefeningen en oefeningen is zeer effectief gebleken en biedt langdurige en blijvende verlichting. Voor mensen die een operatie willen vermijden en voor mensen bij wie een operatie niet effectief was om de aandoening te verhelpen, is rekoefeningen- en oefentherapie de oplossing voor zowel het voorkomen als het herstel van de verwoestende symptomen die gepaard gaan met triggervinger.