De vertering begint zodra het voedsel door de tanden, de tong en het speeksel is afgebroken en via de slokdarm naar de maag gaat. Zodra het voedsel in de maag terechtkomt, gaat het afbraakproces verder. Terwijl het voedsel in de maag wordt afgebroken, vinden er kleine chemische processen plaats, die vooral betrekking hebben op eiwitten, door de enzymen in de maag. Zodra het voedsel in de maag is afgebroken, gaat het naar de dunne darm, waar verdere afbraak plaatsvindt door gespecialiseerde enzymen en nuttige bacteriën. In de dunne darm worden de nuttige deeltjes vervolgens opgenomen in de bloedbaan, waar ze door het lichaam worden gebruikt, terwijl de resterende elementen uiteindelijk als afval worden uitgescheiden.

Opbouw van gifstoffen

In de moderne wereld wordt het menselijk lichaam blootgesteld aan gifstoffen en chemicaliën waarvoor het niet is ontworpen. Bewerkte suiker, meel en andere granen, evenals conserveermiddelen die in de meeste voedingsmiddelen voorkomen, kunnen tijdens het verteringsproces niet goed worden afgebroken en hun residu vormt eerst een slijmlaag in de darmen en vervolgens een hard materiaal dat de juiste opname van vitamines en mineralen blokkeert. Na verloop van tijd wordt deze verharde afzetting dikker en dikker, waardoor het vermogen van het lichaam om de belangrijke elementen uit voedsel te halen wordt belemmerd. Dit leidt tot een lager energieniveau als gevolg van een tekort aan vitamineopname in de bloedbaan, evenals een trager metabolisme.

De verharde afzettingen verhogen ook het risico op gezondheidsproblemen. Door de ophoping van ontlasting in de darmen kan het lichaam afvalstoffen niet op een effectieve manier afvoeren, wat leidt tot constipatie en een toename van chemische en giftige stoffen in het lichaam. Een verhoogd gehalte aan giftige stoffen vergroot de kans op mogelijke aandoeningen en levensbedreigende ziekten.

Producten voor inwendige reiniging

Producten voor inwendige reiniging maken gebruik van verschillende samenstellingen van vitamines, mineralen en kruiden om het verteringsproces te verbeteren en de verharde fecale afzettingen af te breken die zich in de loop van de tijd hebben gevormd. Wanneer het lichaam kruiden zoals Golden Seal, appelpectine en aloë vera en chemisch vergelijkbare elementen opneemt, worden de stoffen in de maag afgebroken en naar de darmen geleid, waar ze de verharde fecale materie afbreken die een goede opname van mineralen blokkeert. Zodra de opgehoopte ontlasting is afgebroken, wordt deze eenvoudigweg uit het systeem gespoeld via een normale stoelgang. De meeste volwassenen hebben een verbazingwekkende hoeveelheid verharde ontlasting in hun systeem, en het kan tot 30 dagen van continu gebruik van een product voor inwendige reiniging duren voordat het grootste deel van de ophoping effectief uit het lichaam is gespoeld. Iedereen boven de 18 jaar heeft idealiter één inwendige reiniging per jaar nodig voor een goede spijsvertering.

“Elke soort stof die door de mens als voedsel bestaat uit suiker, zetmeel, olie en kleverige stoffen, met elkaar vermengd in verschillende verhoudingen, deze zijn ontworpen voor de ondersteuning van het dierlijke frame. De kleverige principes van voedsel fibrine, albumen en caseïne worden gebruikt om de structuur op te bouwen, terwijl de olie, zetmeel en suiker worden voornamelijk gebruikt om warmte te genereren in het lichaam.”

“De eerste stap van het spijsverteringsproces is het breken van het voedsel in de mond door middel van de kaken en tanden. Op dit wordt gedaan, wordt het speeksel, een viskeuze vloeistof, gegoten in de mond van de speekselklieren, en als het mengt met het voedsel, het voert een zeer belangrijke rol in de werking van de spijsvertering, waardoor het zetmeel van het voedsel oplosbaar, en geleidelijk veranderen in een soort suiker, waarna de andere principes worden meer mengbaar met het. Bijna een halve liter speeksel wordt geleverd om de vierentwintig uur voor het gebruik van een volwassene. Wanneer het voedsel is gekauwd en gemengd met het speeksel, wordt het vervolgens doorgegeven aan de maag, waar het wordt beïnvloed door een sap uitgescheiden door de filamenten van dat orgaan, en gegoten in de maag in grote hoeveelheden wanneer voedsel in contact komt met de slijmvliezen. Het bestaat uit een verdund zuur dat bij scheikundigen bekend staat als zoutzuur, bestaande uit waterstof en chloor, samengevoegd in bepaalde verhoudingen. Het maagsap bevat ook een eigenaardige organische gisting of ontbindende substantie, met stikstof iets van de aard van gist genaamd pepsine, die gemakkelijk oplosbaar is in het zuur net genoemd. Dat maagsap werkt als een eenvoudig chemisch oplosmiddel, wordt bewezen door het feit dat het na de dood de maag zelf oplost.”

“Het is een vergissing om te veronderstellen dat, na een goed diner, een glas sterke drank of bier de spijsvertering bevordert; of dat elke alcoholhoudende drank, zelfs bitter bier, op enigerlei wijze de spijsvertering kan bevorderen. Meng wat brood en vlees met maagsap, plaats ze in een flesje, en houd dat flesje in een zandbad op de langzame warmte van 98 graden, af en toe schudden bruusk de inhoud van de beweging van de maag na te bootsen, vindt u, na zes of acht uur, de hele inhoud vermengd tot een pultaceous massa. Als naar een andere flacon van voedsel en maagsap, behandeld op dezelfde manier, voeg ik een glas pale ale of een hoeveelheid alcohol, aan het eind van zeven of acht uur, of zelfs enkele dagen, het voedsel is nauwelijks gehandeld op alle. Dit is een feit, en als u ertoe gebracht om te vragen waarom, antwoord ik, want alcohol heeft de bijzondere kracht van chemisch beïnvloeden of ontbinden van de maagsap door neerslag een van de belangrijkste bestanddelen, namelijk pepsine, waardoor de oplosbare eigenschappen veel minder effectief. Vandaar alcohol kan niet worden beschouwd als voedsel of als oplosmiddel voor voedsel. Niet als de laatste zeker, want het weigert om te werken met het maagsap.”

“Het is een opmerkelijk feit,’ zegt Dr. Dundas Thompson, ‘dat alcohol, wanneer toegevoegd aan de spijsverteringsvloeistof, een witte neerslag produceert, zodat de vloeistof niet langer in staat is om dierlijke of plantaardige materie te verteren’. Het gebruik van alcoholische stimulerende middelen,” zeggen Drs. Todd en Bowman, ”vertraagt de spijsvertering door de pepsine, een essentieel element van het maagsap, te coaguleren en daardoor de werking ervan te verstoren. Ware het niet dat wijn en sterke drank snel worden geabsorbeerd, zou de introductie van deze in de maag, in welke hoeveelheid dan ook, een volledige bar om de spijsvertering van voedsel, zoals de pepsine zou worden neergeslagen uit de oplossing zo snel als het werd gevormd door de maag. Spiritus, in elke hoeveelheid, als voedingssupplement, is schadelijk vanwege de antiseptische kwaliteiten, die de spijsvertering van voedsel door de absorptie van water uit de deeltjes, in directe tegenstelling tot chemische werking weerstaan.”