Zaken als stress en angst worden vaak genoemd, aangezien de meeste veelvoorkomende (en diverse minder vaak voorkomende) psychische problemen door een van deze twee worden veroorzaakt. Langdurige blootstelling aan stress kan iemand uiteindelijk over zijn of haar ‘breekpunt’ duwen, waarbij de vorm van psychische stoornis die daarna ontstaat, wordt beïnvloed door externe factoren. Dit is vaak een langdurig, zwaar proces, omdat de meeste mensen een zekere mate van weerstand tegen dergelijke zaken hebben, waardoor ze de stressvolle periode in ieder geval kunnen doorstaan zonder hun geestelijke gezondheid te verliezen.

Bovendien leidt dit proces misschien niet eens echt tot waanzin, waarbij het grootste deel van de bevolking als bewijs voor deze theorie dient. Langdurige stress kan het gedrag en de levenshouding van iemand beïnvloeden, maar het is ook bekend dat verschillende andere factoren de impact hiervan kunnen versterken of juist verminderen. In sommige gevallen kunnen stress en angst zelfs het tegenovergestelde effect hebben, afhankelijk van de persoonlijke levenshouding van de persoon.

Ook wordt gezegd dat emoties een cruciale rol spelen bij het drijven of duwen van mensen naar waanzin, aangezien gevoelens zo nauw verbonden zijn met de geestelijke gezondheid. De emotionele toestand van een persoon kan vaak een weerspiegeling zijn van iemands relatieve geestelijke stabiliteit, maar kan ook een gevolg worden van een verstoorde geestelijke gezondheid. Het lijdt geen twijfel dat emoties iemands denkprocessen kunnen verstoren en beïnvloeden, en hem of haar ertoe kunnen brengen dingen te doen die hij of zij normaal gesproken niet zou doen. Ook is vastgesteld dat extreem emotionele situaties en zware emotionele trauma’s de geest van een persoon blijvend kunnen beïnvloeden, wat vaak resulteert in een aandoening die therapie vereist om uiteindelijk te worden overwonnen. Het is echter nogal betwistbaar of emoties slechts de effecten van stress en druk versterken, en niet een factor op zich zijn.

Trauma wordt ook vaak genoemd als iets dat ingrijpende gevolgen heeft voor iemands geestelijke gezondheid, vooral als het zich voordoet tijdens de vormingsjaren. De extreme psychologische en emotionele impact die slachtoffers van trauma’s moeten doorstaan, kan sommigen vaak tot het breekpunt drijven, met blijvende gevolgen voor hun geestelijke gezondheid. Er moet echter worden opgemerkt dat trauma doorgaans niet veel meer is dan een combinatie van stressvolle en emotionele factoren, meestal in combinatie met extreme omstandigheden. De kwetsbaarheid van de psyche van de persoon speelt hier een grotere rol dan bij andere mogelijke oorzaken van krankzinnigheid, wat verklaart waarom trauma’s die later in het leven worden meegemaakt niet hetzelfde algemene effect hebben als soortgelijke gebeurtenissen tijdens de kindertijd.

Uiteindelijk is krankzinnigheid iets dat, net als geestelijke gezondheid, op individuele basis moet worden gedefinieerd. Wat voor de ene persoon in een bepaalde samenleving als geestelijk gezond wordt beschouwd, hoeft dat voor een andere persoon binnen diezelfde samenleving niet te zijn. Krankzinnigheid is in dit geval een kwestie van context, wat ook de aanname is die sommige psychologische teksten hanteren.