Volgens onderzoek krijgt 80% van de bevolking op een bepaald moment in hun leven last van rugpijn. Pijn is subjectief. Het wordt ervaren op het niveau waarop de patiënt het waarneemt. Wat voor de ene patiënt intense, invaliderende pijn is, is voor een andere patiënt draaglijk. Wat voor de ene ondraaglijk is, is voor de andere slechts licht. Het is aan de patiënt om een arts te vinden die naar hem luistert en hem helpt een oplossing te vinden voor zijn klachten.
Meestal is de eerste verdedigingslinie de huisarts van de patiënt, die een algemeen arts of een internist kan zijn. De huisarts zal eerder een oefenprogramma, niet-steroïde middelen, spierverslappers en de routine van ijs en warmte voorschrijven. Dit is vaak een bevredigende behandeling voor patiënten met rugklachten door zwaar tillen of ander mechanisch letsel. Internisten zullen hun patiënten met rugpijn eerder doorverwijzen naar een orthopedisch specialist, die na lichamelijk onderzoek ook kan vaststellen dat de oorzaak van de pijn een mechanische blessure is en een vergelijkbare behandeling met of zonder fysiotherapie kan voorschrijven.
Patiënten die niet reageren op conservatieve therapieën kunnen in aanmerking komen voor de volgende behandelingsfase: epidurale injecties.
Allereerst zal de arts de patiënt doorverwijzen voor röntgenfoto’s van de wervelkolom. Als de röntgenfoto’s afwijkingen laten zien, kan hij een MRI voorschrijven, die een gedetailleerd beeld geeft van de wervelkolom en de onderdelen daarvan. Hierop zijn problemen met de uitlijning, artritis, degeneratie van de tussenwervelschijven en andere aandoeningen te zien.
Vervolgens maakt de patiënt een afspraak met een pijnbestrijdingsarts die gespecialiseerd is in de behandeling van patiënten met onder andere rugpijn en die ook anesthesist kan zijn. De pijnbestrijdingsspecialist zal een gedetailleerde medische geschiedenis opstellen met informatie over levensstijl, lichaamsbeweging, voeding, enz. Er wordt een lichamelijk onderzoek uitgevoerd, waarbij onder andere de reflexen, het gevoel en de kracht worden gecontroleerd. Als de pijnbestrijdingsspecialist van mening is dat de patiënt baat heeft bij een epidurale steroïde-injectie, wordt deze op dat moment ingepland.
Op de dag van de epidurale steroïde-injectie moet de patiënt na middernacht nuchter blijven en ’s ochtends niets eten of drinken. Alle sieraden moeten thuis worden achtergelaten, evenals waardevolle spullen in de handtas van vrouwelijke patiënten. Er moet comfortabele, gemakkelijk uit te trekken kleding worden gedragen.
De patiënt komt aan in de instelling en heeft een kort gesprek met de receptionist(e). Vervolgens wordt zij naar een kleine kamer geleid waar zij zich uitkleedt en een ziekenhuisjas aantrekt, en waar haar temperatuur, bloeddruk en hartslag worden gemeten. Daarna wordt er een infuus aangelegd. Alle medicijnen die de patiënt tijdens de ingreep krijgt, worden via dit infuus toegediend.
De patiënt loopt naar de kamer waar de injectie wordt toegediend. In veel instellingen zit de patiënt tijdens de ingreep op het voeteneinde van het bed of op zijn zij. Maar de modernste injecties worden onder fluoroscopie toegediend terwijl de patiënt op zijn buik ligt. Op deze manier kan de arts de injectie precies toedienen op de plek waar de pijn van de patiënt vandaan komt.
Na de injectie gaat de patiënt een half uur tot een uur naar de verkoeverkamer en vervolgens terug naar zijn kamer om zich aan te kleden en naar huis te gaan. Binnen twee dagen tot twee weken zou het effect van de injectie zichtbaar moeten zijn. Er kunnen maximaal drie injecties nodig zijn om verlichting te verkrijgen.