Het proces waarnaar verwezen wordt als dubbele diagnose beschrijft mensen die gediagnosticeerd zijn met een geestelijke ziekte naast een of andere chemische afhankelijkheid. De aanwezigheid van een chemische afhankelijkheid maakt het extreem moeilijk om geestelijke ziekten te behandelen en vice versa. Een dubbele diagnose is dus intensiever dan een gewone behandeling voor chemische afhankelijkheid of hersenaandoeningen.
Hoewel het er allemaal eng uitziet, is het eigenlijk niet zo ernstig als het klinkt en is dubbele diagnose meestal effectief. Studies hebben aangetoond dat minstens de helft van de bevolking die het slachtoffer is van een verslaving, ook lijdt aan een psychische aandoening en dat de kans groot is dat geesteszieken uiteindelijk drugsverslaafd raken. Dit laat duidelijk zien dat de twee regelmatig samengaan.
De reden hiervoor is niet vergezocht: Mensen die lijden aan een angststoornis realiseren het zich meestal niet op tijd totdat ze verslaafd raken aan kalmerende middelen en alcohol, wat een levenslange gewoonte kan worden, omdat ze er gewoon voor lijken te zorgen dat zulke mensen zich beter of normaal voelen. Zo vinden depressieve mensen vaak medicijnen die op serotonine spelen om zich beter te voelen. Zelfmedicatie is vaak de reden waarom beide aandoeningen met elkaar in verband staan, en een groot deel van de behandeling voor dubbele diagnose is gericht op deze oorzaak-gevolgrelatie.
Gelukkig is bijna elk behandelingsprogramma voor drugs of psychische aandoeningen volledig op de hoogte van deze relatie en kan een dubbele diagnose behandeling worden gegeven door de twee behandelingsprogramma’s. Dus als jij of een van je dierbaren in een behandelingsprogramma zit dat geen enkele vorm van dubbele diagnose behandeling biedt, moet je onmiddellijk stoppen.
Vaak wordt een van je aandoeningen aangewezen als de primaire aandoening die als eerste behandeld moet worden. In de meeste gevallen is dat de verslaving, maar het komt ook voor dat ernstigere vormen van psychische aandoeningen prioriteit hebben. De eerste fase van een behandeling met dubbele diagnose is dus het vaststellen van de aard van de psychische aandoening van de patiënt en de mate van verslaving.
Sommige behandelingsprogramma’s hebben grote bekendheid verworven door hun dubbele diagnose behandeling en hebben zich hierin gespecialiseerd en er hun niche van gemaakt. als je een dubbele diagnose patiënt bent en het binnen je macht ligt om een beslissing te nemen, zorg er dan voor dat je voor dergelijke programma’s gaat. er zijn ook veel steungroepen en therapeuten die experts zijn op het gebied van dubbele diagnose behandeling.
Laat je nooit ongerust maken over je dubbele diagnose status en je ervan weerhouden om behandeling te zoeken. Je moet je realiseren dat de meeste verslaafden een dubbele diagnose hebben, maar zich daar niet van bewust zijn. En je zult het niet geloven: als je een dubbele diagnose hebt, kan dat voordelen hebben. Als je bijvoorbeeld vanwege een angststoornis bent gaan drinken, zal de verslaving ook genezen als je de stoornis behandelt. Een geval van twee voor de prijs van één zou je zeggen.