Het menselijk lichaam is in staat tot een aantal ongelooflijke prestaties die de wetten van de natuurkunde lijken op te schorten of te tarten. Atleten kunnen, puur door wilskracht, iets tillen wat hun lichaam eigenlijk niet zou moeten kunnen, zonder dat ze daar ergere gevolgen van ondervinden dan spierkrampen. Mensen kunnen zich aanpassen aan extreem fysiek letsel als gevolg van een auto-ongeluk en de voorspellingen weerleggen dat ze nooit meer zullen kunnen lopen. Hoewel deze verbazingwekkende prestaties over het algemeen in tal van situaties van nut zijn, zijn er lichamelijke reacties waar sommige mensen nogal een hekel aan hebben. Een van deze ongewenste reacties is wat bekend staat als een afslankplateau.
In wezen is het plateau een term die wordt gebruikt om een situatie te beschrijven waarin het lichaam niet meer in staat is om verder af te vallen, meestal doordat er een tolerantie is ontstaan voor de gebruikte afslankpillen en -methoden. In wezen wordt het plateau bereikt wanneer het lichaam tolerantie ontwikkelt voor de beperkingen en praktijken van het regime, waardoor de stofwisseling van het lichaam zich kan aanpassen aan de gebruikte afslankpillen of -technieken. De meeste dieetboeken negeren het bestaan van het plateau resoluut, voornamelijk omdat het kan worden gezien als een ontkenning van het doel van het dieet en daarom slecht is voor de marketing. Er zijn echter manieren om te voorkomen dat het menselijk lichaam tolerantie opbouwt voor trainingsregimes en afslankpillen.
Het menselijke metabolisme past zich uiteindelijk aan een bepaald patroon aan wanneer het daarmee wordt geconfronteerd. Juist dit natuurlijke aanpassingsvermogen van het menselijk lichaam kan ervoor zorgen dat het gewichtsverlies stagneert, vooral als het dieet en de eetgewoonten van de persoon zijn aangepast om af te vallen. Door het patroon te veranderen, zullen je dieetplan of afslankpillen na verloop van tijd weer effectief worden. Deze truc komt in wezen neer op het in de war brengen van de stofwisseling en wordt vaak gezien als een nogal drastische manier om het lichaam weer in de ‘dieetmodus’ te brengen. Er zijn natuurlijk verschillende manieren om dat patroon effectief te veranderen zonder het lichaam blijvende schade toe te brengen.
Het toevoegen van krachttraining en gewichtstraining en het aanpassen van het trainingsprogramma kan in de meeste gevallen ook helpen om het plateau te doorbreken. Het lichaam verbrandt nog steeds voedingsstoffen tijdens fysieke activiteit, hoewel de stofwisseling van het spijsverteringsstelsel zich zodanig kan aanpassen dat er tijdens het sporten meer gewicht wordt vastgehouden in plaats van verbrand. Door de oefeningen zwaarder te maken of de bewegingen aan te passen om minder ontwikkelde spiergroepen te trainen, kan het lichaam effectief worden gedwongen zich opnieuw aan te passen. Terwijl het lichaam bezig is zich aan de veranderingen aan te passen, kan het ook weer gewicht gaan verliezen. Deze methode werkt echter het beste in combinatie met aanpassingen in het voedingspatroon, om de effectiviteit te maximaliseren.
Een andere truc om het plateau-probleem te omzeilen, is het aanpassen van de tijdsintervallen tussen de maaltijden. De interne klok waarop het spijsverteringsstelsel van het menselijk lichaam werkt, kan naar eigen wens worden aangepast, mits men de juiste aanpassingen doorvoert in het dieet en de eetgewoonten. Een eenvoudige maatregel, zoals het aanpassen van het maaltijdschema – bijvoorbeeld door meer maaltijden toe te voegen maar de porties per maaltijd te verkleinen – kan een merkbaar effect hebben op de stofwisseling. Het kernidee van deze methode is om het lichaam te misleiden zodat het voedsel sneller wordt verbrand, waardoor het afslankprogramma en het dieet weer op de rails komen.
Bij het overwegen van de opties is het goed om in gedachten te houden dat wat voor de ene persoon werkt, niet per se voor een ander werkt. Bij sommige tragere stofwisselingen kan een combinatie van aanpassingen in het dieet en het bewegingspatroon nodig zijn, terwijl anderen al resultaat boeken door simpelweg de pauze tussen de maaltijden te verkorten. Het gaat erom een methode te vinden die werkt en effectief is voor een specifieke stofwisseling, wat een tijdrovend proces kan zijn.