Wetenschappers onderzoeken momenteel hoe ze gevallen van drugsmisbruik kunnen aanpakken door onderzoek te doen naar een bepaald medicijn dat mogelijk het meest effectief is bij de behandeling van verslaving. Van dit specifieke medicijn is ook bekend dat het fobieën onder controle houdt. Het Brookhaven National Laboratory van het Amerikaanse Ministerie van Energie levert verder bewijs dat een medicijn dat bekend staat als D-cycloserine een rol zou kunnen spelen bij het onderdrukken van het verlangen dat gepaard gaat met drugsgebruik, of meer specifiek, met de verslaving aan psychotrope middelen. Uit hun onderzoek bleek dat muizen die met D-cycloserine werden behandeld, minder geneigd waren om tijd door te brengen in een omgeving waar ze eerder waren getraind om cocaïne te verwachten, dan muizen die een placebo kregen.
Carlos Bermeo, een promovendus van de Stony Brook University die werkzaam is bij het Brookhaven Laboratory, zei dat, aangezien de associatie tussen drugs en de plaatsen waar ze worden gebruikt bij mensen verlangen en/of terugval kan uitlokken, een medicijn dat zou kunnen helpen bij het verminderen of zelfs uitdoven van dergelijke reacties een krachtig hulpmiddel zou kunnen zijn bij de behandeling van verslaving.
D-cycloserine werd oorspronkelijk ontwikkeld als antibioticum. Maar dit medicijn heeft in preklinische (dier)studies ook aangetoond dat het geconditioneerde angst kan uitdoven, en is met succes getest in klinische proeven bij mensen voor de behandeling van acrofobie of hoogtevrees. Deze bevinding zette de onderzoekers ertoe aan zich af te vragen of D-cycloserine ook drugszoekend gedrag zou kunnen uitdoven.
Op een gegeven moment heeft een groep wetenschappers die geen banden had met het Brookhaven Lab deze hypothese getest bij ratten. Zij ontdekten dat D-cycloserine het uitdoven van de door cocaïne geconditioneerde plaatsreferentie bevorderde – waarbij de dieren de neiging vertoonden om meer tijd door te brengen in een kamer waar ze waren getraind om cocaïne te verwachten, dan in een kamer waar ze helemaal geen toegang hadden tot de drug. Deze studie bouwt voort op eerder onderzoek en voegt informatie toe over het effect van de dosering, de blijvende effecten van de behandeling en de motorische effecten van deze stof.
In de studie werkte de groep met C57bL/c-muizen. De dieren werden eerst getraind om cocaïne te ontvangen in een specifieke omgeving. Zodra de conditionering was voltooid en er een plaatsvoorkeur was vastgesteld (de dieren brachten vrijwillig meer tijd door in een omgeving die met cocaïne was geassocieerd dan in een neutrale omgeving), werden de muizen behandeld met ofwel D-cycloserine ofwel een zoutoplossing en mochten ze veertig minuten doorbrengen in ofwel de eerder met cocaïne geassocieerde omgeving waarin de drug niet langer beschikbaar was, ofwel de neutrale omgeving. Volgens een van de onderzoekers zou dit paradigma vergelijkbaar zijn met een klinische aanpak waarbij de verslaafde wordt teruggebracht naar zijn natuurlijke omgeving waar hij de drug gebruikte, maar ditmaal zonder dat er drugs beschikbaar zijn. Hij voegde eraan toe dat het verminderde zoeken naar de drug in dezelfde omgeving – het zogenaamde extinctiegedrag – een uitstekende indicator is voor toekomstig succes van de behandeling en een verminderde kans op terugval.
Deze onderzoekers benadrukten echter dat het belangrijk is om te beseffen dat het hier om zeer voorlopige resultaten uit een kleinschalig dieronderzoek gaat, en dat er nog veel verder onderzoek nodig is voordat dit medicijn bij mensen kan worden getest. Toch is het bemoedigend om te weten dat dit medicijn veelbelovend zou kunnen zijn bij de behandeling van cocaïneverslaving, een probleem dat de samenleving nog steeds zwaar treft en waarvoor momenteel geen farmacologische behandeling bestaat. Dergelijk onderzoek zou ons een stap dichter bij de behandeling van fobieën en drugsverslaving brengen.
