Mensen beschouwen spanning vaak als iets negatiefs, wellicht omdat het een verschijnsel is dat doorgaans wordt geassocieerd met negatieve situaties of ervaringen. Soms wordt het zelfs gezien als een gemoedstoestand. Spanning is in feite een natuurlijke functie van spieren. In tegenstelling tot wat de negatieve connotatie doet vermoeden, dient dit fysiologische verschijnsel vooral als een beschermende reactie om de toestand van de spier in stand te houden, ondanks voortdurende rek of trekkracht. Spanning voorkomt dat de spieren volledig scheuren. Als dit echter vaak voorkomt, kan dit zijn tol eisen van de spieren en uiteindelijk leiden tot vermoeidheid en spierstijfheid. Wanneer dit gebeurt, kan het leiden tot andere spierproblemen en zelfs gezondheidsproblemen die niet duidelijk verband houden met de spierfysiologie, zoals hoofdpijn.
Tijdens stressvolle situaties verhogen de spieren van een persoon onbewust hun spanning. Dit kan mogelijk te wijten zijn aan de veranderingen die stress teweegbrengt in de chemische balansen in de hersenen. Aangezien de hersenen in feite elke beweging van het lichaam en andere functies van het gehele systeem aansturen, kunnen veranderingen in de chemische processen in de hersenen veranderingen in het hele lichaam teweegbrengen. De meeste van deze veranderingen worden onbewust ervaren, waardoor het vaak moeilijk is om ze vrijwillig te beheersen. Spierspanning wordt problematisch wanneer deze vaak voorkomt, vermoeidheid veroorzaakt en niet gemakkelijk in de gaten kan worden gehouden, aangezien dit gebeurt zonder dat de persoon zich hiervan bewust is.
De gevolgen hiervan kunnen variëren van lichte vermoeidheid tot ernstige chronische hoofdpijn. Hoewel deze klachten op het eerste gezicht misschien geen reden tot ongerustheid lijken, kunnen ze op de lange termijn het dagelijks functioneren van iemand ernstig verstoren. Hoofdpijn hoeft niet per se een ziekenhuisopname te vereisen, maar het kan iemand wel degelijk beletten om naar het werk te gaan of andere belangrijke dagelijkse taken uit te voeren. Door de hoofdpijn kan het stressniveau van iemand verder oplopen, waardoor er een voortdurende wisselwerking ontstaat tussen stress en hoofdpijn. Als deze situatie lang aanhoudt, kan het moeilijker worden om de aandoening te behandelen of onder controle te houden. Daardoor kunnen er al sterke medicijnen nodig zijn om het probleem op te lossen.
Ondanks de voordelen van het gebruik van voorgeschreven medicijnen, kunnen deze toch verschillende bijwerkingen veroorzaken, wat een ander nadeel is. Sommige bijwerkingen kunnen zelfs erger zijn dan de aandoening zelf. Sommige medicijnen zijn misschien niet zo sterk als andere voorgeschreven medicijnen, maar kunnen toch even krachtig of effectief zijn bij de behandeling van chronische pijn. Dit zijn meestal de medicijnen die artsen in eerste instantie voorschrijven wanneer patiënten bij hen komen met klachten over spanningshoofdpijn. Artsen proberen zoveel mogelijk te voorkomen dat hun patiënten nog meer pijn en problemen krijgen. Dit zijn factoren waarmee ook rekening moet worden gehouden, ondanks de effectiviteit van een medicijn.
Een ander probleem in verband met deze situatie is de beschikbaarheid van bepaalde, zogenaamd receptplichtige geneesmiddelen tegen spanningshoofdpijn. Omdat deze soms zelfs zonder recept verkrijgbaar zijn, hebben mensen de neiging zichzelf een behandeling voor te schrijven en zelfmedicatie toe te passen. Situaties die door toezicht van deskundige artsen hadden moeten worden voorkomen, zullen daardoor vaker voorkomen. Bovendien kunnen eenvoudige gezondheidsproblemen, zoals spanningshoofdpijn, door dit roekeloze gedrag verergeren of zich verder ontwikkelen tot ernstigere complicaties.
Werk daarom, waar mogelijk, altijd nauw samen met je arts om een verstandig behandelplan voor je hoofdpijn op te stellen, in plaats van zelf medicijnen te nemen.